Column: Het valt niet mee

Column: Het valt niet mee

2 1741

Het valt niet mee. De echte shirts zijn er nog niet. Er staan dubieuze, dug-outvormige snackhokken op de noodtribune en op het veld sta je oog-in- oog met Michel Breuer. Allemaal geen ingrediënten voor vermakelijk Eredivisievoetbal.

Allereerst het shirt. Er zijn nu al twee wedstrijden gespeeld in het truitje dat eigenlijk bedoeld is voor de warming-up. Als er in de kleedkamer bij pak ‘m beet WVF Senioren 8 de boodschap binnenkomt dat er om wat voor reden dan ook niet in het eigen shirt gespeeld kan worden, is de chaos en de paniek vergelijkbaar met die van een riksja-bestuurder op een drukke verkeersader in Bangkok. De een roept net iets te hard dat het shirt er niet toe doet. Dat je de voeten moet laten spreken. De ander is bang dat zijn torso in een alternatief shirt niet goed tot zijn recht komt. Maar beiden weten; die wedstrijd wordt sowieso niet gewonnen. Tegen beter weten in worden de mouwen van het onwennige truitje opgestroopt.

Dan de nieuwe verkooppunten op Noord. Een mogelijke oorzaak voor het niet tot score komen ligt bij het risico om een cateringmedewerker buiten westen te schieten bij een poging op doel. Ik denk dat sommige spelers daar toch onbewust rekening mee houden. Om nog maar te zwijgen over het gevaar van fans die op de dug-outs gaan klimmen bij een Zwols doelpunt. De doelpunten hadden dus in de eerste helft gemaakt moeten worden, toen PEC Zwolle richting zuidtribune speelde. Vooral Ehizibue had daarin een rol van betekenis kunnen spelen. Maar hij loste een schot dat, indien hij dit in de tweede helft had gedaan, de zojuist beschreven risico-situatie had veroorzaakt. Mogelijk had de bal precies het kraantje van de bierpomp geraakt. De gevolgen waren niet te overzien geweest.

En tot slot Michel Breuer. Hoe deze dinosaurus op voetbalschoenen het voor elkaar krijgt is een raadsel, maar hij mocht aan de aftrap staan van een Eredivisiewedstrijd. Het erge is nog dat hij dit best goed deed. Dat verwacht je niet. Als ik zie dat de tegenpartij in de achterhoede een manke waterbuffel opstelt, zou ik zelf ook niet weten wat ik moet doen. Sleutelmoment was een bal die ongelukkig voor de voeten van Breuer belandde. Hij ramde de bal kiezelhard richting eigen doel, maar de bal ging naast. Breuer kreeg geloof in eigen kunnen en Sparta hield stand…

Het wordt de hoogste tijd voor de nieuwe shirts. Tot die tijd klinkt de bescheiden doelstelling van directe handhaving zo gek nog niet.

Vincent Epema
Ik ben supporter sinds ik mijn judopak inwisselde voor een paar voetbalschoentjes. Mijn vader is voor FC Groningen. Dat is wel eens lastig. Ik schrijf met een doorgaans zachte doch venijnige pen. Soms zie ik tussen het klappen van de zweep door net dat ene oplichtende puntje aan de horizon. Bedenk altijd; de soep wordt zelden zo heet gegeten, als zij wordt opgediend.

2 REACTIES

  1. Leuk stukkie. Feit dat de nieuwe shirts er nog steeds niet zijn is inderdaad onbegrijpelijk. Er wordt ook niets gecommuniceerd. Niet door de club zelf, en niet door Robey. Lekker half seizoen met die achterlijke training shirtjes. Zwolle heeft de boel weer eens niet voor elkaar – ”what else is new”.

Geef je reactie