Column: Switch

Column: Switch

0 757

De wetenschap dat ieder nadeel zo zijn voordeel heb’ mag op het conto van ’s lands bekendste nummer 14 worden geschreven. Wereldschokkend was deze zienswijze trouwens niet, maar dat JC destijds gelijk had kan ik onderwijl beamen.

Gedurende de afgelopen 15 jaar heeft mijn leven wel een mega-switch ondergaan. Fysiek gezien werd het steeds meer slappehap bij mij en na verloop van tijd mocht ik voor de rest van mijn leven in een rolstoel plaats gaan nemen. Enerzijds ben ik vanaf toen nogal wat onoverbrugbare barrières tegengekomen, met de nodige teleurstellingen tot gevolg. Daar tegenover staat dat er juist ook deuren opengingen, soms letterlijk, vooral figuurlijk. Bijvoorbeeld een flinke korting krijgen in de schouwburg of bij een lange wachtrij voorrang krijgen. Waarom? Daarom!

Onlangs had ik een vrijwilligster namens De Zonnebloem over de vloer. Overigens, mocht iemand dit nog associëren met oubolligheid en nog oudere dametjes, niets is minder waar. Hoe dan ook, zij vroeg onder andere of ik geïnteresseerd was in voetbal, concreter: of ik iets had met PEC Zwolle. Een verbale bevestiging was niet nodig, de glundering op mijn gezicht sprak boekdelen. Ze kon mij namens De Zonnebloem twee kaartjes aanbieden voor de wedstrijd van zondagmiddag 13 december. Tegen wie wist zij niet. Zodra de vrouw weg was ging ik, met die geweldige toezegging op zak, meteen online om te zien welke tegenstander het veld zou betreden. In principe maakte mij dat natuurlijk niet uit, maar toen ik las dat dit AZ zou zijn, werd ik nog meer content.

Hoewel mijn hart nu Zwols blauwwit is, is er in mijn hoofd nog een flard van emotie bij deze club. Er was destijds nog totaal geen passie, zoals nu voor PEC. Dat kon eigenlijk ook niet, omdat ik nog geen tien jaar oud was. Omdat mijn vriendjes voor AZ waren, was het in mijn ogen logisch dat ik dat ook was. Totdat ik in het najaar van 1980 naar Zwolle verhuisde woonde ik in Hoofddorp, vlakbij Schiphol, dus Amsterdam en dus Ajax. Maar waarom wij toch voor AZ waren? Ik weet het niet meer. Het was overigens toen nog AZ’67. Het stond op mijn zweetbandjes, mijn drinkbeker voor school en op de posters die aan de muur van mijn slaapkamer hingen. De spelers, stoer maar symmetrisch op een rij op de elftalposters, afgewisseld met actiefoto’s van Kees Kist, Pier Tol, John Metgod en Hugo Hovenkamp.

Ik woonde net een half jaar in Zwolle, voorjaar 1981, toen AZ’67 landskampioen werd. Daar durfde ik nog blij om te zijn. Er was toen nog geen plaats voor PEC in mijn hoofd. Ruim een jaar later zag ik voor het eerst AZ in het echt optreden. PEC Zwolle was net omgedoopt tot PEC Zwolle ‘82. Ze verloren van ‘mijn’ AZ ‘67 met 0-2. Of ik toen heb gejuicht? Dat weet ik natuurlijk niet meer, maar ik betwijfel het.

Na ruim 33 jaar ga ik komende zondag weer naar PEC Zwolle tegen AZ, maar ben nu uiteraard voor 200% voor Zwolle. AZ draait de laatste tijd trouwens matig, dus ik zou zeggen dat zij in het nadeel zijn. Maar dat schijnt ook weer zijn voordeel te hebben.

Vergelijkbaar nieuws

2 2229

85 7079

GEEN REACTIES

Geef je reactie