Column: Keerzijde

Column: Keerzijde

2 1646

Zo richting het einde van deze voetbaljaargang is bij mij het besef ontstaan dat mijn steun aan PEC Zwolle gedurende het seizoen een andere dimensie heeft gekregen, onvoorwaardelijk is geworden. Deze constatering klinkt misschien gek in de oren, maar voor mij is dit heel wat. Kennelijk beleef ik het supporter zijn van mijn club één of twee gradaties intensiever dan voorheen. Het is mij duidelijk geworden dat Zwolle, als FC of als PEC, voorheen in mijn hoofd zat, maar dat de club is afgedaald naar mijn hart. Met uitzaaiingen binnen mijn gehele zenuwstelsel.

De verklaring voor deze verandering is mij overduidelijk. Ik ben niet veranderd, de oorzaak ligt volledig bij PEC. Tot voor kort was het immers een club die naar zijn kunnen presteerde, met ups en downs. Van onderin de eerste divisie tot maximaal het rechter rijtje van de eredivisie. Natuurlijk, hoe meer overwinningen hoe beter, maar in Zwolle stonden we er niet van te kijken als er weer een tijdje verloren werd. Zoals toen in het voorjaar 2011, met een straatlengte voorsprong op RKC en het kampioenschap van de Jupilerleague binnen handbereik, de schrik in de benen sloeg.

Anno nu kunnen de mannen het aan om in het linker rijtje te bivakkeren. Objectief bekeken weten wij allemaal dat PEC, gerangschikt tussen de allerbovenste posities, behoorlijk boven zijn stand leeft. Maar als het tij meezit, is natuurlijk niemand zo dwaas om vrijwillig afstand hiervan te doen. Deze nieuwe dimensie binnen het Zwolse voetbal vraagt het nodige van de spanningsboog van mij als een gemiddelde supporter.

Het is de keerzijde van het succes waar ik enigszins last van heb. Anderen zullen dit misschien overdreven vinden, toch vermoed ik niet de enige te zijn. Maar laat ik voor mijzelf spreken en erkennen dat mijn emoties behoorlijk op de proef worden gesteld. Veel meer dan voorheen word ik dit seizoen heen en weer geslingerd. Vanaf de bekerwinst vorig seizoen was het één groot walhalla en was het een feest om supporter van PEC te zijn. Nu er een mindere periode is qua eindresultaten, wordt er een beroep gedaan op mijn ware identiteit. Het lijkt of het woord verliezen een nog zwaardere lading krijgt. Want hoe hoger de club staat, des te verder en harder de ploeg kan kelderen.

Tegelijkertijd ben ik door dit proces ook meer gaan beseffen hoe pittig het moet zijn om binnen het betaald voetbal rond te lopen. Voetballers, maar zeker trainers, zij moeten mentaal sterk kunnen zijn, tegen stress kunnen. Bij tegenslag voor PEC kan ik nog achteloos worden, zelfs weggelopen. Ron Jans en zijn mannen moeten zich steeds weer opnieuw opladen en blijven bedenken dat verliezen er nu eenmaal bij hoort.

Natuurlijk ben ik in staat om te relativeren en besef ik dat het verliezen van drie punten voor een club die onderaan bungelt nog wel erger is. Zwolle kan het hebben. Maar mijn persoontje kan de mindere prestaties niet meer met enig gemak naast mij neerleggen, zoals voorheen. Die komen juist keihard binnen. Ik blijk steeds meer een supporter in voor- en tegenspoed te zijn.

Ook na de enigszins teleurstellende 1-1 tegen Excelsior blijf ik achter mijn club staan!

2 REACTIES

  1. Heel herkenbaar deze column. Een paar jaar geleden waren we blij als PEC het een beetje goed deed in de jupiler league en nu ben ik enorm teleurgesteld als we niet winnen van Excelsior. En ja, we leven al een tijd boven onze stand, daar ben ik het mee eens. PEC hoort eigenlijk tussen de 9e en 14e plaats te staan. Maar zolang we niet tegen degradatie hoeven te spelen vind ik het allemaal prima.

  2. Zeer herkenbaar inderdaad, ik kom er al sinds de 2e helft van de 70’er jaren dus heb veel veel alle ups en downs meegemaakt, kampioenschappen, degradaties, mislukte nacompetities en bekerfinales…….

Geef je reactie