Column: Flarden

Column: Flarden

0 907

Het was gedurende een der laatste dagen van februari dat ik het besef kreeg. Als ik nog een wedstrijd zou willen zien, werd het tijd om een datum te prikken. ik heb er immers voor gekozen om zonder seizoenkaart te leven en dus zelf mijn momenten te kiezen wanneer ik naar PEC wil gaan, maar dan moet ik wel alert blijven. Voordat je het weet is het huidige voetbalseizoen weer voorbij. Ik hoop uiteraard voor Zwolle dat daar nog enkele play-off wedstrijden aan vast worden geplakt. Thuis tegen de Graafschap was mijn eerste kans, maar helaas was die optie al uitverkocht.

Na overleg met mijn agenda kwam ik uit op 8 mei aanstaande, tevens de laatste wedstrijd van het seizoen. Tegen PSV, misschien wel een cruciale, dus beladen wedstrijd. Vrijwel meteen kreeg ik flarden van herinneringen voor ogen. Ik ging terug naar die ene avond, dat ene moment. Er hing destijds aan de Ceintuurbaan een sensatie in de lucht. Nog maar een paar minuten te gaan en PSV zou klop krijgen. Al was het maar met 1-0, ongekend was het wel. Peter van der Hengst had halverwege de eerste helft voor die stand getekend. Denkend aan Johan Cruijff, kom ik tot diens volgende wijsheid, al weet ik niet of hij deze destijds al wereldkundig had gemaakt.

Je moet altijd zorgen dat je een doelpunt meer scoort als de tegenstander.

Google leert mij dat het toen april 1985 was en dat een belabberd seizoen op zijn einde liep. PEC deed vrijwel het gehele seizoen voor spek en bonen mee. We openden nog wel met winst op FC Den Bosch, maar daarna ging het snel richting de onderste regionen. Nog slechts tegen Haarlem, NAC en de egels uit Deventer werden de (toen nog) twee punten gepakt. Het volgende seizoen speelde Zwolle dan ook een treetje lager.

Met Rudolf, een jongen uit mijn klas, ging ik af en toe in het Oosterenkstadion voetbal kijken. We parkeerde onze fietsen aan de overkant van de Ceintuurbaan bij het zwembad en gingen dan over de loopbrug richting de overkant. Zoals altijd stonden op de brug dan al de eerste mannen om vanaf daar de wedstrijd in flarden te bekijken. Dankzij die kleine houten hoofdtribune waren er nog stukken van de grasmat te zien. Wij liepen naar daar waar wij altijd stonden. Rechts van de houten hoofdtribune op de jongeren rang. Voor ƒ 2,50 meen ik. Volgens mij zagen wij vanaf daar nauwelijks meer dan die mannen op de brug. Maar het beslissende moment speelde zich vlak voor onze ogen af.

In het doel stond destijds Piet Schrijvers. Het was vlak voor tijd, de winst was bijna binnen. Piet stond iets te ver voor zijn doel. Althans verder dan de verdediger dacht. Ik dacht dat het Frank Veldwijk was, maar blijkbaar was het Erik Nijboer, ingevallen voor René IJzerman. Middels een boogballetje wil hij de bal terugspelen op zijn keeper. Helaas ziet Piet de bal over zich heen gaan en in het doel verdwijnen. Grrrr… Op de valreep toch nog 1-1. Ik moet weer denken aan Johan Cruijff.

Het goeie doel is niet je eigen doel.

GEEN REACTIES

Geef je reactie