Column: Bram

Column: Bram

4 170

Of er destijds posters boven zijn bed hingen weet ik uiteraard niet. Laat staan wie of wat erop stond afgebeeld. Michael Jackson? 2 Unlimited? Donald Duck? Een stoere vrachtwagen? Wat was het eigenlijk voor jongetje? Zou hij ervan hebben gedroomd om later profvoetballer te worden? Was er überhaupt wel belangstelling voor voetbal? Had hij fanatieke ouders? Waren er broers? Ik weet het niet, ik ken hem niet. Alleen van gezicht en als één van onze rotsen in de branding, rechtsachter.

Het zou trouwens wel heel toevallig zijn als Bram net dat ene laatbloeiertje zou zijn, dus laat ik er gemakshalve maar van uitgaan dat ook hij als klein knulletje al graag voetbalde. In de pauze, na schooltijd altijd op straat en anders wel bij zijn club VVOG. Dan is er nog de vraag of hij destijds voor Ajax, PSV of Feyenoord was? Omdat hij in Nijkerk woonde, zegt iets in mij dat PEC Zwolle in die tijd nog totaal niet in zijn systeem zat.

Aangezien Ajax in die jaren als een tierelier draaide, waren ze zeer populair. Het aantal godenzonen verveelvoudigde snel, hoewel velen zich waarschijnlijk slechts met het hoofd en niet met het hart zich Ajacied waanden. Ondanks mijn blauw-witte kern smulde ik ook van Louis’ sterrenteam. Brammetje had misschien wel een elftalfoto boven zijn bed hangen. Feit is dat toen Ajax in 1995 de finale van AC Milan won, Bram nog geen 10 jaar oud was. Dus het is maar de vraag of hij de wedstrijd wel heeft mogen kijken.

Zou hij destijds wel eens van Ron Jans hebben gehoord? Waarschijnlijk niet, maar om een lang verhaal kort te maken, nog geen twee decennia later is hij wel diens vertrouweling. Als de strijd binnen de lijnen eenmaal is begonnen, mag hij het eerste elftal van PEC Zwolle aansturen. Als een kolonel, onder het toeziend oog van generaal Jans. Op een jaartje Vitesse na, waar hij in het seizoen ’06-‘07 (gelukkig voor ons) niet wist door te breken, maar verder al jaren in Zwolse dienst, begint hij al aardig een mister PEC te worden. Een rang die slechts voor een elite is weggelegd.

Hij lag kennelijk goed in de groep, zal toen ook wel assertief zijn geweest en als verdediger kon hij mooi het veld overzien. Voor Art Langeler waren dat overtuigende redenen om hem eind 2012, na het vertrek van Joey van den Berg, tot de nieuwe aanvoerder te maken. En Ron heeft er waarschijnlijk geen moment over gedacht om wat dit betreft het roer om te gooien. Ik ben overigens wel benieuwd hoe het contact tussen een trainer en een aanvoerder verloopt. Zonderen zij zich tijdens de training even af voor een onderonsje of gebeurt dit afstemmen na afloop op kantoor, met een cappuccino erbij. Misschien gaat het zelfs nog wel verder. Zou Bram ook wel eens thuiskomen bij Ron Jans? Om in het noorden van Drenthe, na een lekkere boerenkoolmaaltijd, tijdens het natafelen de sfeer onder de manschappen te bespreken?

Ik weet niets over Bram, alleen dat hij nimmer desespereert!

DOOR: Geert Jan den Hengst

4 REACTIES

  1. Bram is een held. Al was het alleen al omdat hij een tribune-egel knock-out heeft geschopt met een bal 🙂 Al ging dat dan per ongeluk. Sindsdien nóg minder hersencellen aanwezig in dat kippenhok.

    Bram is een intelligente speler. Niet de allerbeste verdediger, maar wel een constante factor met overzicht, snelheid en een meer dan uitstekende mentaliteit. Een jongen die het team op sleeptouw kan nemen, die het woord voert in goede en mindere tijden. Een gozer met lef en emotionele intelligentie. En, ook belangrijk: is is de afgelopen 2 jaar een stuk slimmer geworden in het bespelen van de scheids en het ontwijken van kaarten. Kortom: ik ben het helemaal eens met deze column. Bram van Polen is uitgegroeid tot een ware Mister PEC Zwolle!

  2. Bram is een geweldenaar. Gaat altijd 100% in de strijd en begrijpt de emotie van de supporters. PEC is denk ik wel zijn plafond, maar volgens mij heeft geen van beide partijen daar moeite mee.

Geef je reactie