Column: Bijzaak

Column: Bijzaak

3 623

Over de oorsprong van de uitdrukking zijn op het internet verschillende verhalen gaande. Betreffende de strekking is men eensgezind. Ook Bert, Dick, Guus, Louis of Johan zullen het met een volle overtuiging onderstrepen dat voetbal de belangrijkste bijzaak ter wereld is. En als er niet teveel dollars worden geboden om het tegendeel te beweren, zal Sepp deze mening ook delen. En in zijn voetspoor ook nog eens tig corrupte voetbalbobo’s.

Eigenlijk weet en vindt vrijwel iedereen dat bijna alles in het leven belangrijker is dan het tegen een balletje aanschoppen. Maar laten we het niet bagatelliseren, het gaat hier wel over voetbal. Voor hoeveel miljoenen mensen staat voetbal niet in het rijtje van basisbehoeften, naast bed, brood en enige hygiëne. En laten we eerlijk zijn: behalve dat voetbal veel problemen verdoezeld, is het ook een feit dat voetbal verbroedert.

Over voetbal kan je grappen maken, ouwehoeren, zelfs lichtelijk serieus voor- of nabeschouwen. Ook ik doe daar aan mee, ook ik kijk wel eens naar betreffende programma’s op televisie. Maar er is een grens. Zodra men te serieus wordt en richting het discussiëren gaat, of de monoloog van meneer Derksen te lang wordt komt het woordje bijzaak weer bovendrijven en haak ik af.

Het is enorm oneerlijk, maar voor toeschouwers o zo makkelijk om een voetballer af te zeiken of om complete teams weg te honen. De trainer te bekritiseren en scheidsrechters een enge ziekte toewensen is ook bijna voor de hand liggend. Want vaak gaat het wel om het belang van hun cluppie en dat gaat boven alles. In mijn geval, het wel en wee van bijvoorbeeld Roda JC, Excelsior of FC Groningen interesseert me niet, maar zodra het om Zwolle gaat word ik wakker.

Toch, zelfs PEC is voor mij bijzaak, wel een belangrijke! Ik heb door omstandigheden geleerd om te relativeren. Door mijn ziekte Multiple Sclerose is mijn leven compleet veranderd. Ik kan mijn ledematen niet meer gebruiken. Alleen alles boven mijn schouders, inclusief mijn hersenen, doen het nog. Mijn elektrische rolstoel bestuur ik met mijn kin, mijn computer met mijn stem. Werken doe ik niet meer, ik was leerkracht binnen het voortgezet speciaal onderwijs.

In schrijven heb ik een waardevolle invulling van mijn leven gevonden. Over mijzelf, mijn kinderen, mijn ziekte en over voetbal. Uiteraard zou ik zeggen, want als ik eerlijk ben doet voetbal mij heel veel. Ik kijk dan niet alles wat op televisie is, laat staan zodra het discussiëren wordt, maar lullen over voetbal doe ik graag. Het zal mij niet verbazen dat na een röntgenfoto van mijn hart verschillende personen zich zullen afvragen wat die blauwwitte waas in mijn hart toch is.

Wat zou ik graag weer eens met vrienden een balletje willen trappen. Gewoon, op een veldje en daarna een beetje ouwehoeren. Over het leven, over voetbal. Het blijft een mooi spelletje. Maar ja, ik kan dus niet meer voetballen. Dit klinkt misschien heel dramatisch, maar zo is het niet bedoeld. Ik heb het geaccepteerd en voel mij sterker dan ooit. Het is alleen wel jammer, niet meer dan een bijzaak!

Ik kan nog wel ouwehoeren.

Geert Jan den Hengst

3 REACTIES

  1. Respect voor de manier waarop jij voetbal beleeft, voor mij is het soms meer dan een een bijzaak.
    Uiteraard is het dat niet, maar het cluppie zit soms meer dan mij lief is in mijn hoofd en hart.
    Maar er zijn inderdaad veel belangrijker zaken.

  2. Goeie column weer, inderdaad met de hersenen is niets mis, goed geschreven en zonder spelfouten en grammaticale fouten, dat zie je niet zoveel meer tegenwoordig!

Geef je reactie